Fabuła filmu prosta i podobna do wielu poprzednich czyli chciwa korporacja z Ziemi (którą już doszczętnie zniszczyła) wpada na pełną życia planetę (tu Pandora) i chce doprowadzić ją do wiadomego stanu jednocześnie powiększając swoje zyski. Każdy kto zobaczy początek wie jak się wszystko skończy, cały film idzie schematycznie i przewidywalnie. Jednak nie najważniejsza jest fabuła (przy najmniej dla mnie) – ważniejsze było to co można było zobaczyć.

Cała Pandora pokazana z niezwykłą dokładnością, pełna zadziwiających stworzeń i roślin. Wszelkie spadające krople, liście czy inne latające drobinki w trzecim wymiarze wyglądają niezwykle efektownie i dają niesamowite wrażenie.  Sceny batalistyczne robią równie mocne wrażenie. Nie wiem jak taki film można obejrzeć w 2D a tym bardziej nagrywany kamerą w kinie i ściągany z internetu.

Warto było się wybrać w to sylwestrowe popołudnie i odpocząć przy dobrym kinie. Nie jest to rewolucja w kinematografii na miarę przejścia z czarno-białych filmów na kolorowe jak to wielu pisało, ale kawał dobrze zrobionego filmu science fiction. Jeśli ktoś oczekuje rewolucji to się zawiedzie, szukający rozrywki (bo do tego chyba służy kino?) będą usatysfakcjonowani.

James Cameron stworzył niezwykły świat i pokazał go w niezwykły sposób. Nie był to pierwszy film 3D i nie ostatni (już reklamowany jest kolejny – efektownie wykonana ekranizacja Alicji w krainie czarów). W przyszłości na pewno jeśli pojawi się coś ciekawego skorzystam rozrywki.serwowanej w trzecim wymiarze.

A sam film? Tak jak napisałem na szuflerze – był taki jak się spodziewałem. Tarantino jak wiadomo od dawna to kino klasy B, krwawe kino w najlepszym wykonaniu. Moja urocza towarzyszka przy każdej bardziej krwawej scenie zakrywała oczy – fakt krew i cięcia jak zawsze z chirurgiczną dokładnością. Jednak każda scena pełna krwi (czy to było skalpowanie, znaczenie, seria z broni maszynowej) była uzupełniona o świetny tekst idealnie pasujący do sytuacji i tworzący niepowtarzalny klimat kina Tarantino. Sama kreacja Brada jako Porucznik Aldo Raine z jego włoskim akcentem była świetna, tak jak wszystkie pozostałe idealnie dobrane i zagrane (Christoph Waltz i jego „detektywistyczne” zachowanie nie do pobicia).

Sama nierealna  fabuła o amerykańskich żydach polujących na skalpy nazistów i Operacja Kino jest tak przedstawiona, że nasuwa się pytanie czego takiej akcji nie zrobiono na prawdę :)  wszak przed wybuchającymi cygarami dla niejakiego Fidela Alejandro Castro amerykanie mogli wpaść na pomysł wybuchających kin.

Spotkałem się z kilkoma zarzutami, że film jest za długi – fakt 2,5h to sporo ale dla mnie za mało. Na półce mam cała kolekcję filmów Tarantiono na DVD i nie raz lubię sobie w międzyczasie obejrzeć Pulp Fiction, Cztery pokoje, Kill Bill, Sin City czy Grindhouse. Już teraz czekam aż Inglourious Basterds ukażą się na DVD by można było od czasu do czasu powrócić do nich, a puki film jest jeszcze w kinach zachęcam do jego obejrzenia. Prawdopodobnie długo nie będzie mi dane obejrzeć tak dobrego filmu (na który dość długo czekałem).