„Z pamiętnika lokalnego podróżnika …”

… czyli o tym co się na trasie pierwszego kursu pociągu osobowego PKP Przewozy Regionalne z Jerzmanic Zdroju do Legnicy dnia 14 grudnia 2008 roku działo.

Wieść gminna puszczona pod koniec września głosiła, że w połowie grudnia wraz ze zmianą rozkładu jazdy pociągów pojawią się w niej trzy miejscowości z naszego powiatu: Jerzmanice Zdrój, Złotoryja i Kozów. Miejscowości te miały połączyć trzy codzienne kursy do Wrocławia i tyleż samo powrotnych. W lokalnych mediach zaczęły pojawiać się wzmianki na ten temat a sama kolej jak i Urząd Marszałkowski Województwa Dolnośląskiego, który miał wesprzeć finansowo linię, milczały odnośnie szczegółów reaktywacji kolejowego transportu osobowego w naszym powiecie.xxx

O planowanym rozkładzie każdy pasażer mógł się dowiedzieć z rozkładu niemieckich kolei. Kiedy polski przewoźnik utrzymywał, że rozkładu jeszcze nie ma albo jest opracowywany a sama kolej czeka na sugestie pasażerów Deutsche Bahn już znał ten rozkład. Z Jerzmanic Zdrój miały odjeżdżać trzy kury o godz. 7.51, 13.03 i 19.05, kursy powrotne z Wrocławia to 8.32, 12.32 i 16.32.

I nastał 14 grudnia, wcześnie rano trzeba było wstać by uczestniczyć w tej wiekopomnej chwili. Do pierwszej stacji – Jerzmanice Zdrój – dotarłem samochodem. Inni (mniej wygodni) jak Roman Gorzkowski ze Złotoryi doszli pieszo. Na stacji kilka chwil po wschodzie słońca stał trzy wagony elektrycznego składu EN 57 – 1146rb w żółto – niebieskich barwach. Na samej stacji nie zaszły praktycznie żadne zmiany w związku z reaktywacją linii osobowej – pojawiła się jedynie tabliczka z rozkładem jazdy. Zabytkowa wiata jak i toalety nie są przyjazne podróżnym, co jednak nie odpiera im uroku. Kto ma chwilę czasu będąc na stacji powinien przejść się do pobliskiego Skalnego Źródełka, zwanego też Źródłem św. Jadwigi lub przyjrzeć się Kruczym Skałą – jest to zdecydowanie ciekawsze zajęcie niż stanie na peronie, bo usiąść nie ma gdzie. Wokół podstawionego składu chodziło kilku śmiałków bacznie oglądając i fotografując wagony. Na chwilę przed odjazdem robimy pamiątkowe zdjęcie i … – dalsza część w styczniowym numerze ECHA Złotoryi :)

Pamiątkowy bilet kosztował mnie 4,09 zł z racji studenckiej zniżki na trasie do Legnicy liczącej wg. cennika 25 km. Po drodze skład stawał na stacjach Złotoryja (3 osoby wsiadły), Kozów (nikt nie wsiadł), Pawłowice Małe (1 osoba wsiadła) oraz Legnica na której był już większy ruch z racji ostatniej stacji pociągu jaką był Wrocław. Wszystkie stacje przez które przejeżdżałem nie jestem w stanie pozytywnie ocenić. Brak ławek, brud, brak światła i jakiegokolwiek sanitariatu czyli podstaw dla obecnego podróżnego. Cena biletów na trasie Złotoryja – Wrocław jest wyższa o kilka złotych od cen przejazdu MPK czy busem, na trasie do Wrocławia cena te jest nieznacznie niższa od tego co trzeba zapłacić w autobusach PKS lub prywatnych przewoźników. Jednak czas podróży jest blisko dwukrotnie dłuższy (ok 50 min do Legnicy i 2 h 20 min do Wrocławia).

Podróż powrotna również odbyła się pociągiem. I tu nie miała niespodzianka bo już skład wyjechał z dwudziestominutowym opóźnieniem z Wrocławia i do Legnicy również opóźniony dojechał, na peronie legnickiego dworca brud większy niż zwykle bo wokół ławek gdzie można by usiąść była wysypana zawartość z pobliskich śmietników a pracownikom PKP widocznie nie chciało się tego uprzątnąć. Szkoda, że kolej podchodzi do pasażerów tak lekceważąco a potem się dziwią że nikt nie chce pociągami jeździć. Nie dość, że drożej to jedzie się przez imitacje dworców w pociągach często równie brudnych jak perony, na które się z nich wysiada.

Zdjęcia z tego historycznego przejazdy znajdują się w galerii.